Αγάπη μου γλυκιά, θέλω να σου γράψω δυο γραμμές, μεταξύ μας, αυτό το πρωινό που είναι δύσκολο. Που με άφησες να πάω για ύπνο, πικραμένος. Που έβαλα τα καλά μου και περίμενα ότι θα με πας στ' αστέρια και σύ δεν ανταποκρίθηκες. Δε ξέρω να σου πω ακριβώς τί έφταιξε. Δεν είμαι σίγουρος αν ήταν, ως συνήθως, τα όνειρά μου τοποθετημένα ψηλότερα από κει που φτάνουν τα χέρια μου. Αλλά και γι αυτό, εσύ φταις... Τι να κάνω ο κακομοίρης; Μια ζωή ολόκληρη αποδεικνύεσαι μέγεθος μεγαλύτερο από ότι υπολογίζω και με... εκθέτεις. Είπα κι εγώ να αρχίσω να ονειρεύομαι τον ουρανό. Μπορείς να με κατηγορήσεις;
Ο έρωτας, ίσως να...
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κόσμος έχει μαζευτεί διαμαρτυρόμενος έξω από τη Βουλή των Ελλήνων και κάποιοι που ισχυρίζονται πως τον εκπροσωπούν, εντός του κτηρίου, ετοιμάζονται για την ψηφοφορία περί του μνημονίου. Ο εκφοβισμός του Ελληνικού λαού έχει χτυπήσει κόκκινα. Ο πρωθυπουργός (ποιος;) κάλεσε σε διάγγελμα τους Έλληνες να προετοιμαστούν για πείνα, ειδάλλως θα πτωχεύσουμε και αυτό θα συνεπάγεται... πείνα. (!;) Τα φερέφωνα του συστήματος κατατρομοκράτησαν συνταξιούχους και μισθωτούς (όσους από τους τελευταίους έχουν απομείνει διαθέτοντες αμοιβόμενη εργασία), ότι πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα πως τα ψίχουλα είναι προτιμητέα της λιμοκτονίας.
Μπορεί να φταίει που μεγαλώνω.... Αυτός πρέπει να είναι ο κυρίαρχος παράγοντας του περιορισμού της διάρκειας των εντάσεων στα συναισθήματα που μου προκαλούνται πια από το ποδόσφαιρο. Η ήττα, ανέκαθεν, ήταν μια ασθένεια εναντίον της οποίας δεν είχα αντισώματα. Θύμωνα, κοκκίνιζα, εξοργιζόμουν, έμενα άυπνος. Ούτε και τώρα την αγάπησα. Απλώς, τώρα, πέφτω για ύπνο, νωρίτερα. Μπορεί να φταίει που η αγάπη μου για τον ΠΑΟΚ γλύκανε κι "άπλωσε" και δεν αφήνει τόσο πολύ χώρο και χρόνο για θυμούς. Μπορεί να φταίει που αντιλήφθηκα πως στο κυνήγι των έντονων συναισθημάτων, είναι ανακόλουθο να μην αποδέχεσαι και τα δυσάρεστα. Γίνεται να "τρέφεσαι" με τη βελόνα στα κόκκινα και να διαμαρτύρεσαι όταν βιώνεις τα τάρταρα; Πώς διάολο να διεκδικήσεις τα ουράνια; Ούτε αυτά θα άντεχες...
Καλά που νίκησε ο ΠΑΟΚ την ΑΕΚ. Για να... μην ασχοληθώ με αυτό. Ξέρετε... οι άνθρωποι έχουμε πλάι μας στη ζωή τους συντρόφους, στην πολιτική τους ηγέτες αλλά και στον Τύπο τους δημοσιογράφους που μας αρμόζουν. Συμφωνώ ολόψυχα με το "αλήτες, ρουφιάνοι δημοσιογράφοι". Είμαι ένας από αυτούς. Είμαι ένας από τους αλήτες, ρουφιάνους πολίτες, φιλάθλους, ψηφοφόρους, που βιοπορίζονται δημοσιογραφώντας. Αν ήμουν εγώ το πρόβλημα, θα όφειλαν οι καθαροί φίλαθλοι, να με καταδείξουν ονομαστικά. Δεν είμαι όμως (μόνο) εγώ το πρόβλημα. Άρα δε ζητώ ιδιαιτερότητες. Αποδέχομαι το γενικό χαρακτηρισμό και στήνω επάνω του το συλλογισμό μου.
Υπάρχει κανείς ανάμεσα στους ενήλικες άνδρες, που να σέβονται τις... σεξουαλικές τους αναμνήσεις και να μην φαντασιώθηκε ποτέ στα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου, ότι έκανε σεξ με κάποια καθηγήτριά του; Τη νεότερη, την ομορφότερη, την πιο... ζουμερή, την πιο τσαχπίνα - την όποια τέλος πάντων του έκανε κλικ; Όποιος φωνάξει "εγώ", είναι ψεύτης. Και μερικοί, πολύ πολύ λίγοι, τυχεροί, έκαναν και την φαντασίωση, πραγματικότητα. Είναι απολύτως εντός του εφηβικού ερωτισμού. Όποιος έχει αντίθετη θεωρία, με χαρά να την ακούσω.
Για πολύ καιρό στον ΠΑΟΚ όλοι πίστευαν ακράδαντα ότι μπορεί και να κάνουν έντεκα. Δύο κάνουν. Τελεία και παύλα. Αλλά επειδή μερικοί προσπαθούν ακόμη να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι ένα κι ένα κάνουν έντεκα, λέω σήμερα να κάνουμε την άχαρη διαδικασία της... ενδελεχούς διασταύρωσης αυτού του αθροίσματος. Όπως ακριβώς στην πράξη της πρόσθεσης: Και από κάτω προς τα πάνω - και από πάνω προς τα κάτω:
Εννοώ και όταν φεύγω από το σπίτι... Μου αρέσει πολύ να νιώθω γυρίζοντας, την οικειότητα που αποπνέει ένας "δικός σου" θόρυβος που ακούγεται πίσω από την κλειδωμένη πόρτα. Σαν να σε περιμένει κάποιος δικός σου άνθρωπος. Αυτό το συναίσθημα μου δημιουργεί. Μπορεί να φταίει που το ράδιο, είναι κάτι σαν... "σπίτι μου", μετά από τόσα χρόνια. Και απ' την πλευρά του πομπού και από κείνη του δέκτη. Μπορεί και να είναι απλώς παραξενιές... Πάντως έτσι την πλήρωσα τις προάλλες. Επιστρέφοντας "έπεσα" πάνω σε ένα... ακορντεόν.
Δικά μου παιδιά, εννοώ, δεν έχω. Έχω βαφτισήμια που τα λατρεύω. Και ανίψια. Κι αγαπάω όλα τα παιδιά του κόσμου, γιατί "κλέβω" από την αγνότητά τους όταν επικοινωνώ μαζί τους. Και γιατί "κλαδεύουν" από πάνω μου χρόνια, όποτε τα συναναστρέφομαι. Και μ' αγαπούν κι εκείνα. Φαίνεται, πως επειδή είναι τόσο αθώα η ψυχή τους, αισθάνονται αμέσως πως αυτός ο κατά τα άλλα... εκφοβιστικός όγκος που τα πλησιάζει, έχει τις καλύτερες των προθέσεων. Παρόλα αυτά, μέχρι τώρα, όποτε αναρωτιόμουν αν μετανιώνω που δεν επιδίωξα να αποκτήσω απογόνους, έδινα αρνητική απάντηση. Κι επειδή, ως γνωστόν, είμαι τελείως... ανάποδος άνθρωπος, τώρα που όλα είναι δύσκολα, τώρα τελευταία είναι που λέω καμιά φορά στον εαυτό μου, κρίμα είναι να μην έχω δικά μου παιδιά αυτήν, ακριβώς την περίοδο. Βγάλε συμπέρασμα...
Το να προσπαθεί κανείς να εξηγήσει επακριβώς, πώς και γιατί ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από την άλλη άκρη του πλανήτη, που ΔΕΝ γεννήθηκε στην Ελλάδα, ΔΕΝ ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στην Τούμπα, ΔΕΝ υπήρξε οπαδός του ΠΑΟΚ, ΔΕΝ κατέκτησε τίτλους με την ασπρόμαυρη φανέλα, ξεσπά σε δάκρυα όταν αποχαιρετά τον κόσμο αυτής της ομάδας, είναι σαν να επιχειρεί κανείς να καταλάβει, να εξηγήσει, να αναλύσει, να ορίσει τον έρωτα. Πώς και γιατί ερωτεύεσαι τη μία και όχι την άλλη; Γίνεται να τα βάλεις αυτά σε μια λογική σειρά; Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν το χω εύκολο...
Τελευταία Σχόλια