Άλλο ένα ντέρμπι τελείωσε. Εντός των τεσσάρων γραμμών, γιατί θα συνεχιστεί στο γραφείο του αθλητικού δικαστή μετά την ένσταση και την αναφορά του Αρη. Όταν καλείσαι να καταθέσεις άποψη γι' αυτά τα παιχνίδια είναι σαν να πιάνεις στα χέρια σου μια καυτή πατάτα. Ο, τι και να γράψεις, ό,τι και να πεις, θα καείς. Και αναλαμβάνεις το κόστος. Γιατί κρίνεσαι από φανατισμένους και δυστυχώς (έτσι όπως εξελίχθηκε το μπάσκετ) από ανθρώπους που θυμούνται το μπάσκετ μόνο στα ντέρμπι ΠΑΟΚ-Αρη. Ας έχει. Αυτή είναι πάντως η άποψή μου...
Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον συμβιβασμό με την μετριότητα. Διότι, με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε διασυρμούς που κάποιες φορές αποτυπώνονται στο ηλεκτρονικό ταμπλό ενός γηπέδου, κάποιες άλλες καλύπτονται προσωρινά από την πρόσκαιρη επιτυχία της επικοινωνιακής πολιτικής που εφαρμόζεται, αναμφίβολα όμως έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και όλα βγαίνουν στην επιφάνεια.
Οι Έλληνες ανέκαθεν ήταν πολιτικοποιημένος λαός. Αυτό αποδεικνύει η ιστορία μας, άσχετα αν περίπου το 80% δεν γνωρίζει τα βασικά της ελληνικής και νεοελληνικής ιστορίας. Πλέον ένα συντριπτικό ποσοστό έχει πάψει να πιστεύει σε πρόσωπα και καταστάσεις, κατά συνέπεια δεν έχει ιδιαίτερες ευαισθησίες για τα κοινά. Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ένα ποσοστό ανώτερο του 60% έγραψε τους πολιτικούς εκεί που δεν πιάνει μελάνη. Ίσως γιατί έχει πάψει να πιστεύει, ίσως πάλι διότι τα έξοδα ήταν πολλά για να πάνε στους τόπους που έχουν τα εκλογικά δικαιώματά τους... Η ιστορία έγραψε.
Μια δεκαετία πήγαινε στο Παλέ με μισή καρδιά. Δεν είχε διάθεση να αντιμετωπίσει την ομάδα της καρδιάς του. Κάποτε ο φωτογραφικός φακός τον είχε συλλάβει να κάνει... νοήματα στη κερκίδα. Η αλήθεια είναι ότι αντάλλασε χειρονομίες με τον αδερφό του, την εποχή που αγωνιζόταν στην ΑΕΚ. Πολύ αγαπημένα αδέρφια. Δεν ξέρω αν ο Χρήστος Ταπούτος πήρε τη μπάλα στο σπίτι του μετά το ντέρμπι. Διότι δικαιωματικά του ανήκει. Είμαι βέβαιος όμως ότι εννοεί και το κάθε... φωνήεν λέγοντας ότι ήταν όνειρο ζωής να παίξει σε ένα ντέρμπι Άρη-ΠΑΟΚ.
Αυτός ο αντιπαθητικός κύριος που ήταν στην προεδρία του ΠΣΑΚ (επιτέλους) έφυγε. Αυτός ο αντιδραστικός χαρακτήρας που (...και καλά) πάλευε για τα δικαιώματα των συναδέλφων του, ενώ στη πραγματικότητα κοιτούσε την προσωπική προβολή του. Αυτό το αγκάθι που κρατούσε δέσμιο το ελληνικό μπάσκετ και καθημερινά το μάτωνε ολοένα και περισσότερο. Παραιτήθηκε λοιπόν ο κύριος Παπαδόπουλος. Ε... Καιρός ήταν γιατί τώρα προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι το μπάσκετ θα πάει μπροστά και θα λυθούν όλα τα προβλήματα.
Και ξαφνικά όλοι βυθιστήκαμε σε κύματα προβληματισμού που μοιάζουν ανυπέρβλητα. Και προσπαθούμε να κολυμπήσουμε για να βγούμε στην επιφάνεια, αλλά δεν έχουμε μάθει ούτε ελεύθερο. Και πριν πνιγούμε, γιατί ξέρουμε ότι είναι θέμα δευτερολέπτων, προσπαθούμε να αποποιηθούμε των όποιων ευθυνών, να προτείνουμε λύσεις, ελπίζοντας ότι στο μεσοδιάστημα θα βρεθεί κάποιος να μας πετάξει ένα σωσίβιο για να μας σώσει. Μόνο που τα σωσίβια έχουν τελειώσει...
Τελειώσαμε με το Μουντομπάσκετ. Έμειναν να προκαλούν αντίλαλο οι κραυγές του Ίβκοβιτς για την διαιτησία. Κι εδώ που τα λέμε, μου φαίνεται σαν το 50-50 που ζητούν οι ηγέτες του ΠΟΚ στο ποδόσφαιρο. Για κάποια πράγματα δεν νομιμοποιείσαι να μιλάς. Προσωπικά, δεν μπορώ να μιλήσω για δίαιτα, αφού μου είναι άγνωστη λέξη. Οι δε Σέρβοι για διαιτησία διότι γνωρίζουν όλα τα κατατόπια. Ανέκαθεν ήταν ευνοούμενοι. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, το περιβόητο σέρβικο λόμπι δεν τριγυρνούσε απλά στο μυαλό του Ιωαννίδη. Άσχετα αν αποτελούσε ένα εφιάλτη, αλλά και μόνιμη δικαιολογία.
Οι αμφιβολίες που είχαμε πριν το τζάμπολ, ξεπεράστηκαν. Τα δε ερωτηματικά απαντήθηκαν με τον πλέον πειστικό τρόπο. Δεν ξέρω τι να διαλέξω. Ένας φίλος, πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, μου είπε... «Βασίλη, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Δηλαδή, το ευαγγέλιο του Έλληνα. Δεν θα σχολιάσω λοιπόν τα αυτονόητα, ούτε ασφαλώς μου άρεσε αυτή η παρωδία που είδα. Δεν κοκκίνισα όμως. Ούτε ψάχνω κάποια τρύπα για να κρυφτώ. Ο ίδιος φίλος λοιπόν μου είπε μετά το παιχνίδι... «Αν πάμε στον τελικό, θα θυμάται κανείς τον αγώνα με τη Ρωσία;».
Είναι (οι άλλοι) πολύ καλοί ή εμείς στραβά αρμενίζουμε; Εντάξει, να ακουμπήσουμε το κεφαλάκι μας πάνω στο μαξιλαράκι των δύο απουσιών. Να επικαλεστούμε και το άγχος των δύο πρώτων αγωνιστικών που είχαν ως κοινό παρονομαστή το «πρέπει» να κερδίσουμε. Κάποια πράγματα όμως είναι δυσνόητα και μετάλλαξαν την άλλοτε εθνική ομορφιά σε εθνική μετριότητα.
Με κατεστραμμένο λαιμό (αυτό είναι το τίμημα της «λατρείας» μου με τα κλιματιστικά) και λίγο πυρετό, ήρθε η στιγμή να ευχηθώ καλό χειμώνα. Το χρονικό διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι την επόμενη άδεια, είναι μεγαλύτερο την τωρινής στρατιωτικής θητείας. Μικρή σημασία. Στα παραπάνω ξέχασα να προσθέσω και τα τεντωμένα νεύρα. Αυτή είναι η... κληρονομιά έπειτα απ' όλα όσα διάβασα για την Εθνική ομάδα. Είχε δίκιο ένας φίλος. Κάποιες αξίες έχουν πεθάνει...
Τελευταία Σχόλια