Ζούμε σε μια πόλη μίζερη.
Μια πόλη χωρίς ορατό καλύτερο μέλλον.
Μια πόλη που μοιάζει αποκομμένος συγγενής της κάποτε πολυπολιτισμικής,
κοσμοπολίτικης «συμπρωτεύουσας».
Συμπρωτεύουσα... ένας όρος τόσο μίζερος και κομπλεξικός όσο και οι μόνιμοι κάτοικοί
της.
Ζούμε στην πόλη του ενός και κάτι εκατομμυρίου με πολλές χιλιάδες άνεργους,
φοιτητές, μεροκαματιάρηδες, μπαρόβιους ίσως και μερικές χιλιάδες ρομαντικούς
που βλέπουν με τα δικά τους μάτια την πόλη αυτή, όσο όμορφη την έχουν πλάσει με
το μυαλό τους.
Ζούμε στην πόλη που όποιος έβγαζε πάνω από ένα χιλιάρικο τον μήνα, την έβλεπε
πλούσιος.
Που οι γυναίκες ντύνονται σαν ψευτοcelebrities.
Τα παιδιά παίζουν μπάλα... στο play station κι όχι στους δρόμους.
Που οι ταξιτζήδες κάνουν ουρές 50 και πλέον αυτοκινήτων στις πιάτσες.
Που τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο.
Που η βόλτα στην παραλία έγινε πλέον must, γιατί δεν έχουμε λεφτά για
καφετέρια.
Που την βγάζουμε με μια μπύρα για οικονομία.
Ζούμε στην πόλη αυτή, στην οποία οι τρείς μεγάλες ομάδες δεν μπόρεσαν να
ξεφύγουν από όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά και τα κόλλησαν είτε οι οπαδοί τους,
είτε οι παράγοντές τους, ακόμα κι οι παίχτες τους.
Στην πόλη που ο Ηρακλής βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και παλεύει με
ένα βόλεϊ να κρατήσει τους οπαδούς του...
Στην πόλη που ο ΠΑΟΚ έχει ξεφύγει από την ιδέα ότι η ομάδα μπορεί το κάτι
παραπάνω και έχουν ήδη αρχίσει να απομυθοποιούνται τα τοτέμ που του έδωσαν (μάλλον
ψεύτικο) όραμα και συσπείρωση...
Στην πόλη που ο Άρης είναι παραγοντικά κι οπαδικά άρρωστος και αυτό φαίνεται
έντονα τα τελευταία χρόνια...
Οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε πρώτα
πολίτες και μετά οπαδοί.
Δεν γινόταν να ξεφύγουν οι ομάδες μας από την μιζέρια και την πίκρα.
Δεν γινόταν να μην γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι κυνικοί.
Οικονομικά η Θεσσαλονίκη, πάει κατά διαόλου.
Κοινωνικά, κάθε μέρα που περνάει, νιώθω ότι χάνει λίγο από την λάμψη της.
Το μόνο που μου μένει, είναι η γειτονιά που μεγάλωσα, τα στέκια από τα οποία
πέρασα, οι άνθρωποι που αγαπώ και αγάπησα, μια ταβέρνα για ρετσίνα, ένα
τσίπουρο με θέα την θάλασσα, ένας καφές με θέα όλα τα παραπάνω, ή απλά μια
βόλτα στους δρόμους της, ακούγοντας μουσική στα ακουστικά μου.
Την βαρέθηκα αυτήν την πόλη.
Με κούρασε.
Με διώχνει κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο πολύ.
Και στο τέλος ξέρετε τι θα γίνει;
Τίποτα...
Σε αυτή την πόλη θα μείνω, με αυτούς τους ανθρώπους θα συναναστρέφομαι και την
ομάδα αυτή θα αγαπώ.
Σε Χαριλάου και Παλέ θα δίνω το κάτι παραπάνω που μπορεί να μην μου δώσει ποτέ
η ομάδα που αγαπώ...
Σε ένα μικρόφωνο μπροστά θα ανοίγω την καρδιά μου...
Και κάτι βράδια σαν κι αυτό, θα με πιάνουν κρίσεις ειλικρίνειας τόσο έντονες,
που θα με κάνουν κυνικό...
Όπως και οι περισσότεροι από εσάς, έτσι κι εγώ, μπορεί να γκρινιάζω, μπορεί να
βαρέθηκα, μπορεί να βαρέθηκα να γκρινιάζω , αλλά...
Θα είμαι εδώ...
Κάπου εδώ γύρω, στο διπλανό σας αυτοκίνητο, στην θέση δίπλα σας στο λεωφορείο,
στο διπλανό τραπέζι, στο διπλανό σκαμπό ενός μπαρ και θα περπατάω δίπλα σας...
Γιατί είμαι κι εγώ σαν εσάς.
Ένας ακόμα μίζερος, πικραμένος, κυνικός, Σαλονικιός... Αρειανός.
ή αλλιώς
Τραϊανός Γιάννης Α.Μ.Λ. 1757
Ωραίο το κειμενό σασ.
Απλά πέρα από την μαυρίλα και την γενικότερη μιζέρια που υπάρχει μήπως θα πρέπει σιγά σιγά να γράψουμε και καμιά λύση για όλα αυτα τα προβλήματα που υπάρχουν γύρω μας και να αφήσουμε για λίγο την ποιηση και τα μυθιστορήματα;
ΥΓ1: κάντε ένα update στο πρόγραμμα του σταθμού που έχεται στο site σας.
ΥΓ2: Πολλοί από τους συντελεστές δεν ασχολούνται με τα blog τους κάλο θα ήταν να αφαιρεθούν.(δεν το λέω από κακία μια απλή άποψη είναι.)
Με σεβασμό
Jordan!
Καταρχάς άσε τον πληθυντικό! Όλοι φίλοι είμαστε! Όσο για το κείμενο και τις λύσεις, το έχω ξαναπεί. Λύσεις έχω προτείνει. Κι εφόσον δεν γίνονται πράξη, δεν υπάρχει λόγος να τα ξαναλέμε. Επίσης μιλάμε για μια γενικά άθλια κατάσταση που οι προτάσεις του καθενός από εμάς πέφτουν στο κενό. Λύσεις πρέπει να δώσουν όσοι είναι υπεύθυνοι. Η πολιτεία στην κοινωνία μας και οι διοικήσεις στις ομάδες μας. Από κει και πέρα, αν είπε "κάτι" μέσα σου το κείμενό μου, είμαι ευτυχισμένος. Όσον αφορά τον σταθμό, είμαστε στην διαδικασία δημιουργίας νέου και γι αυτό δεν υπάρχει ενημέρωση! Τέλος για τα blog, δεν είναι δικό μου θέμα όπως καταλαβαίνεις! Τα σέβη μου!
Ναι εχεις δικιο για την μιζερια που αλλοιωσε το αρωμα της καθημερινοτητας μας,την καλημερα με χαμογελο,τα ονειρα μας για ενα καλυτερο αυριο...πως να μην υποταγουν σ'αυτη την τρισαθλια κατηφορα και οι ομαδες που απο παιδια αγαπησαμε...?...κι εμεις , αραγε ανημποροι οπαδοι μιας Ιδεας που καταγκρεμιζεται απο τον θρονο της, γιατι μενουμε σιωπηλοι και απραγοι,παρακολουθωντας το ρεκβιεμ ενος ονειρου που απο παιδια μας αναστησε...?...
Με κουρασε η υποταγη ,ο συμβιβασμος και ο ωχαδερφισμος του καθενος...αρνουμαι να γινω ενα με την μαζα,να περιφερω το κουφαρι μου σε δρομους μιας πολης που αγαπησα και να θλιβομαι για την καταντια της σημερα ...που αραγε ειναι μεγαλυτερη απο την δικη μου καταντια...?
Κι εγω ποτε θα ξαναζησω τη ζωη που χανω?..την στιγμη που φευγει?..η μηπως θα μου αρκει να μενω παντα στην πιστα ενος αεροδρομιου να αποχαιρετω με θλιψη το ονειρο που ταξιδευει μακρια μου...?
Οσο κι αν αγαπω αυτη την πολη,οσο κι αν αγαπω αυτους που ζουν μεσα σ'αυτην ,εγω θα πεταξω μακρια της...δεν θα σταματησω να την αγαπω...θα ζει μεσα μου , γιατι οπου κι αν παω θα την κουβαλω στους χτυπους της καρδιας μου και θα γινω πρεσβειρα της ....και ολοι οσοι αληθινα με αγαπουν θα 'ναι χαρουμενοι που ξεφυγα απο την μιζερια,την υποκρισια ,το κυνηγι του χαμενου θησαυρου...δεν προδιδεις κατι οταν φευγεις μακρια του για να το ξαναναστησεις , ισως μεσα απο την δικη σου ''ανασταση''...το προδιδεις οταν μενεις και το παρακολουθεις ανημπορος και το χειροτερο χωρις διαθεση να το ξανασηκωσεις...ειτε ειναι ομαδα,ειτε ειναι κοινωνικη,φιλικη,ερωτικη σχεση ειτε ειναι πιστη ειτε ειναι κεφι για ζωη...
Μία ευχή δεν αλλάζει τίποτα, όμως μία απόφαση μπορεί να αλλάξει τα πάντα !!!
Μια απόφαση ε; Και ποιος σου είπε οτι έχουμε όλοι μας τα ψυχικά αποθέματα, τα κότσια που λέμε, για να πάρει μια τέτοια απόφαση; Πάντως ιδιαίτερα ποιητικό το πρώτο κομμάτι του σχολίου σου! Σε ευχαριστώ πολύ!!!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΓΙΑΝΝΗ
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΣ ΠΟΣΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΕΣ!!
ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΜΟΥ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!!
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ.......ΑΣΤΑ ΝΑ ΠΑΝΕ.
Να σαι καλά φίλε μου!